| تبليغات | X |
سلام دوستان.
اوّل یه خبر خوش بدم. به لطف خدای متعال و دعای شما دوستان، حال مادر بزرگوار دوست عزیزم بهتر شده و از بیمارستان مرخصشون کردند.
ان شاءالله همۀ مریضها هر چه زودتر سلامتی کامل خودشونو به دست بیارن.
برای این پست تصمیم گرفتیم که یه گریزی بزنیم به طنزپردازان امروزی. چون اگه بخوایم به ترتیب بیایم جلو، هیچ وقت نوبت به امروزیا نمی رسه. خوب این طفلکا هم گناه دارن!(خدا از سر تقصیرات همه بگذره!)
برا این پست ما یه پارتی بازی کردیم و رفتیم سراغ آقای مهدی استاد احمد.
نام: مهدي
نام خانوادگي: استاد احمد
نام مستعار: ميم.الف مستعار، استاديار
تولّد: 1356
بیوگرافیشونو از زبون خودشون بخونید.
متولّد سال 1356 هستم. از قبل از سال 80 شعر ميگفتم و وبلاگ داشتم و از اينجور كارا! ولي به طور جدّي از وقتي شروع به كار كردم كه در حلقۀ رندان شروع شد. آقاي زرويي نصرآباد اين شب شعر رو راه انداختند و با برخورد خوبشون باعث شدند كه من در همون شب شعر در حلقۀ رندان شروع كنم بهطور جدّي شعر گفتن و بعد از اون با آقايان نادر ختايي و افشين حسينخاني و حسن صنوبري گروهي به اسم گروه گندم رو تشكيل داديم و بعد آقايان جلال سميعي و حامد مراديان و رضا ساكي هم به اين گروه اضافه شدند و بعد در راديو جوان برنامههايي رو به راه انداختيم مثل: ما خودمونيم، كاملاً جوانانه، آخرشه، توپ، جووني آزاد فعلي و جووني به وقت فرداي مرحوم!
به طور پراكنده هم كارهايي داشتم. مثلاً در نشريۀ «گلآقا» ستون اخبار رو مينويسم. در «دختران» مدّتي صفحۀ شوخيشو مينوشتم. گهگداري در «اطّلاعات هفتگي» صفحۀ در حلقۀ رندان كه آقاي رفيع ادارهش ميكنند مينويسم. با بچّههاي گروه گندم دو سه تا فيلمنامۀ طنز براي كلينيك فيلمنامۀ طنز دفتر طنز حوزۀ هنري نوشتيم. مثلاً يكي از اونها شام عروسي بود كه آقای ... نويسندۀ فيلمنامه بودند كه فيلمنامۀ خام رو نوشته بودند و ما قسمتهاي طنزي به اون اضافه كرديم.
من مدّتي شعر جدّي ميگفتم و مخاطبانم ميخنديدند. بعد گفتم حدّاقل اسمشونو بذارم طنز كه وقتي ميخندند ضايع نشم!
و اینم یه شعر طنز از آقای استاد احمد.
گر نروی تو از برم من بگریزم از درت
موهبتی برای من مثل سفر نمی شود
لطف کن ای نگار من دور شو از کنار من
با دو – سه متر فاصله رفع خطر نمی شود
کور شد اشتهای من ناز نکن برای من
قند و عسل برای تو مثل پسر نمی شود !
اسب خیالِ شعر من می رمد از کنار تو
عشوه ی بیهوده نکن اسب که خر نمی شود
هرچه کنی به خود کنی گر همه نیک و بد کنی
دامن ضد آبِ من یک ذره تر نمی شود
سرو چمان من دگر همدم گل نمی شود
میل چمن نمی کند سیخ ِ جگر نمی شود !
دایره ی خیال اگر مستِ شعاع ِ چشم تو
زاویه ی نگاه من با تو وتر نمی شود (؟!)
حرف به افراط زدم گیج شدم قاط زدم
شعر که همواره چنان درّ و گهر نمی شود
یا تو بیا به خانه ام یا ببرم به خانه ات
یا برو بی خیال شو یا دم ِ در نمی شود
مایه ی انحراف من ! گوش کن اعتراف من :
بنده هم عاشقم ولی زیر ِ گذر نمی شود !
سلامت و موفّق باشید.
خدانگهدار
سلام علیکم.
از اینکه دیر به دیر به روز می کنیم عذر می خوام. حقیقتش چند روز پیش می خواستم به روز کنم، منتها مشکلی پیش اومد که نشد. مادر دوست عزیزم سعیده ناخوش هستن و در بیمارستان بستری شدن. از طرفی ناراحت دوستم عزیزم هستم، از طرفی هم درگیر تحقیق و درس و کارای دیگه و خلاصه دست تنها شدم و سرم خیلی خیلی شلوغه. اینه که نمی تونم به روز کنم. به همین خاطر از همۀ شما عذر میخوام و خواهش می کنم برای سلامتی مادر دوست عزیزم دعا کنید.
الّلهمّ اشف کلّ مریض.
خوب میرم سراغ معرّفی یکی دیگه از طنزپردازان محترم: پرویز خطیبی نوری
پرویز خطیبی نوری، نوۀ دختری میرزا رضای کرمانی بود که در اواخر سلطنت رضا شاه فعّالیّت مطبوعاتی خود را به طور جدّی، با سرودن اشعار طنزآمیز در روزنامۀ توفیق شروع کرد. ولی بیشتر شهرت خود را مدیون سرودن تصنیفها و ترانه های فکاهی بود که اغلب به صورت پیش پرده در تئاترهای آن دوره توسّط حمید قنبری، مجید محسنی، جمشید شیبانی و دیگران اجرا و از رادیو پخش می شد.از سال 1322 در رادیو تهران به نوشتن نمایشنامه و ترانۀ فکاهی پرداخت که از آن میان می توان نمایشنامۀ قوام السّلطنه و اکبر خان و ملّی شدن صنعت نفت و رادیو بی بی سی و غلام یحیی پیشه وری را نام برد. پس از کودتای 1332، اجازۀ ادامۀ همکاری با رادیو را نیافت. در 1340 به عنوان نویسنده و تنظیم کنندۀ برنامه های «صبح جمعه» به رادیو بازگشت و پس از چهار سال شخص هویدا از ادامۀ همکاری او با رادیو جلوگیری کرد. در 1352، سریال هردمبیل را برای تلویزیون ساخت که با آن به طور رسمی مخالفت شد. در آبان 1328 اوّلین شمارۀ هفته نامۀ حاجی بابا را با خطّ مشی فکاهی ــ انتقادی منتشر ساخت که تا کودتای 28 مرداد ادامه یافت و صد و هفتاد و سه شماره از آن چاپ شد که به تیراز پنجاه هزار نسخه در هفته نیز رسید که درآن زمان تیراژ قابل توجّهی بود. وی پس از کودتا دستگیر و زندانی شد و پس از پیروزی انقلاب اسلامی، تا مدّتی انتشار حاجی بابا را ادامه داد.
بگم یا نگم
می خوام نماینده بشم ــ بشم یا نشم؟
وکیل آینده بشم ــ بشم یا نشم؟
برم تو مجلس بشینم ــ برم یا نرم؟
گل از تو باغچه ش بچینم ــ برم یا نرم؟
می خوام بگم من عاقلم ــ بگم یا نگم؟
رأی زیاد می خواد دلم ــ بگم یا نگم؟
ــ کارت چیه؟ ــ بشین و پاشو
ــ به درد ما نمی خوری یه راه بهتری برو
کاری که ثمر داشته باشه واسه ما اثر داشته باشه
می خوام که سرپرست بشم ــ بشم یا نشم؟
صاحب هر چی هست بشم ــ بشم یا نشم؟
می خوام برم به پشت میز ــ برم یا نرم؟
واسه خودم بشم عزیز ــ برم یا نرم؟
می خوام که هر لحظه بگم ــ بگم یا نگم؟
من همه کاری بلدم ــ بگم یا نگم؟
ــ کارت چیه؟ ــ خطّ و نشون
برای این، برای اون تخصّصم تو این کاره
ــ خوب برو مانع نداره برات ترقّی میاره.
در آخر باز هم از همۀ شما دوستان خواهش می کنم برای سلامتی مادر گرامی سعیده دعا کنید.
سلامت و پیروز باشید
خدانگهدار
سلام.
بی هیچ مقدّمه ای می ریم سراغ زندگینامۀ پدر کاریکلماتورنویسی
پرویز شاپور
نام: پرویز
نام خانوادگی: شاپور
نام مستعار: کامی، کامیار، مهدخت
تولّد: 1302 قم
وفات: 1378
نام فرزندان طبع: کاریکلماتور(3 جلد)، با گردباد می رقصم، موش و گربۀ عبید زاکانی، تفریحنامه(با بیژن اسدی پور)، فانتزی سنجاق قفلی
پرویز شاپور، پدر کاریکلماتورنویسی ایران، در اسفند 1302 در قم به دنیا آمد، امّا شناسنامه اش را از تهران گرفتند. کودکی و نوجوانی را در تهران سپری کرد. دوران ابتدایی را در مدرسۀ دقیقی گذراند، از دبیرستان دارایی دیپلم گرفته و از دانشگاه تهران مدرک لیسانس اقتصاد را دریافت کرده و به استخدام وزارت دارایی درآمد. او در مدرسه صنعتي آن سالها شاگرد علي اسفندياري(نيما يوشيج) بود. در سالهای ۱۳۲۹ با فروغ فرخزاد، نوۀ خالۀ مادرش که پانزده سال از او کوچکتر بود، ازدواج کرد. رابطۀ زناشویی این دو به خاطر دخالتهای نزدیکان در سال ۱۳۴۳ به جدایی کشید. حاصل این ازدواج، پسری به نام کامیار بود، که فروغ در اشعار خود به او اشاره کرده و شاپور نیز از «کامی» به عنوان نام مستعار وی استفاده میکردهاست. کار مطبوعاتی را زمانی که معاون دارایی اهواز بود آغاز کرد و ابتدا با نشریات خوزستان به همکاری پرداخت. در سال 1333 اوّلین جملات کوتاه او که بعدها کاریکلماتور نام گرفت در مجلّۀ سپید و سیاه به چاپ رسید. از سال 1346 با مجلّۀ خوشه به سردبیری احمد شاملو همکاری داشت که اوّلین بار کاریکلماتور در آن نشریه به کار رفت. این عبارت ابداعی را شاملو ساخت و منظور آن کاریکاتوری است که با کلمات بیان می شود. شاپور عضو هیئت تحریریۀ مجلّۀ توفیق نیز بود. در آن مجلّه با نامهای مهدخت و کامیار جملات کوتاه می نوشت که برخورد آرار و عقاید چاپ می شد و در صفحات «دارالمجانين» و «سبديات» مطلب می نوشت. ایجاز، اختصار و امساک در استفاده از کلمات، از ویژگیهای عمدۀ سبک شاپور است که پس از او از سوی دیگران بسیار مورد تقلید قرار گرفته، ولی همچنان کاریکلماتورهای او از جهت لطافت، عمق و ایجاز، منحصر به فرد است. درآمیختن وسواس در استفاده از کلمات، با ظرافت در بیان و لطافت در نگاه، کاریکلماتورهای شاپور را رنگی شاعرانه بخشیده و آن را در جایگاه والاترین مرتبه های طنز نشانده است. مرتبه ای که ابتدا به خاطر پیشرو بودن سبک کار شاپور، چندان به آن توجّه نشد و مورد بی مهری نیز قرار گرفت. ولی بعدها کتابهای کاریکلماتور، ابتدا در آمریکا برای فارسی زبانان به فارسی منتشر شد. سپس در ایران، همراه با بخش تازه ای از نوشته های شاپور در نوبتهای متعدّد به چاپ رسید. نام پرویز شاپور در تاریخ طنز ادبیات ایران، با کاریکلماتور عجین شده است و او به پدر کاریکلماتورنویسی در ایران مشهور است. شاپور در دو نمايشگاه نيز شركت داشته است، يكي به طور مستقل در گالري زروان در سال 1354، و يكي هم به طور جمعي در نگارخانه تخت جمشيد در سال 1356 با بيژن اسدي پور و عمران صلاحي. شاپور پس از جدایی از فروغ، هرگز دوباره ازدواج نکرد و تا آخر عمر همراه با کامیار و دکتر خسرو شاپور برادرش در یک خانه قدیمی زندگی میکرد و سرانجام در چهاردهم مرداد سال ۱۳۷۸ در بیمارستان طوس تهران درگذشت. آرامگاه پرویز شاپور در قطعه هنرمندان بهشت زهرای تهران است.
شبانگاه جمعه 15 مرداد 1378 درگذشت.
کمی از زندگی پرویز شاپور را از زبان خودش بخوانید.
ما خانواده گربه دوستي هستيم . از قديم ، هميشه گربه توي خانه مان داشتيم . يادم مي آيد كه زمستانها اين گربه ها مي آمدند و با ژستهاي مختلف روي كرسي مي نشستند . گاهي خوابيده بودن ، يك وقت نشسته بودند و يك وقت هم با هم بازي مي كردند . اين است كه من با خطوط تن گربه خيلي آشنا هستم و ميتوانم بكشمش ، در صورتي كه فيل را نميتوانم بكشم .
گربه مثل يك لوكوموتيو است كه دو تا واگن دارد: موش و ماهي . ميتوانم بگويم كه كشيدن ماهي برايم آسان است چون خيلي ايستاده ام و ماهيها را توي تنگ يا حوض نگاه كرده ام.
توي نوشته هايم هم همينطور است . مثلا به «رنگين كمان» ميپردازم و درباره اش كاريكلماتورهاي زياد مينويسم. بعد رهايش ميكنم. يك وقت يادم مي آيد كه در نوشته هايم تصوير چيزها خيلي وجود داشت . تصوير چيزها در آب. مثلا گفته بودم: وقتي تصوير گل محمدي در آب افتاد، ماهيها صلوات فرستادند. يا فرض بفرماييد در زمستان وقتي تصوير درخت در آب افتاد آنقدر ماهي گلرنگ روي شاخه هايش نشست كه مثل درخت بهاري غرق شكوفه شد. به طور كلي حس ميكنم كه توانسته ام خودم را بشناسم . از بچّگي خيام را از بربودم . از رباعيات خيام كه از نظر حجم خيلي هم كم است، مفاهيم زيادي گرفته بودم. خيلي بيشتر از آنچه كه شايد آدم از خواندن يك ديوان پر از قصيده هاي بلند ميگيرد. هروقت چيزي ميديدم كه جلب نظرم را ميكرد و مي آمدم درباره اش با پدر و مادرم صحبت ميكردم. حرفم را نمي فهميدند. حتّي چند بار سر اين موضوع كتك خوردم. حرفم را ميخوردم و جويده جويده صحبت ميكردم. خلاصه از همان اوّل عامل كوتاه نويسي و كوتاه گويي با من بود.
شاید هم سعي كرده ام كه «شاعرانه»ها در نوشته هايم بيشتر باشند. براي اينكه حس كرده ام كه هم گفتنشان برايم آسان تر است و هم مردم بيشتر دوستشان دارند. اما من خودم بيشتر آنهايي را دوست دارم كه جنبه طنزشان قوي تر است. من هميشه نگران آن هستم كه از من بپرسند طنز يعني چه؟ چه بسا شبها از ناراحتي و نگراني اين سوال خوابم نبرده است. در لحظه اي كه كار مي كنم ـ چه نوشتني چه كشيدني ـ احساس آرامش عجيبي دارم و لحظات جهنّمي برايم به لحظات بهشتي تبديل مي شوند . مثلاً وقتي با سنجاق قفلي بازي مي كنم، ديگر ياد بدهكاريهايم نمي افتم و كيف مي كنم از اينكه توانسته ام مثلاً 150 كار مختلف يك سنجاق قفلي كوچولو بكنم. وقتي آدم كار مي كند هم لحظات را خوش گذرانده و هم وقتي شب احياناً در آينه نگاه مي كند، مي تواند به خودش بگويد :«آفرين، شاپور»!! ـ يك روز اين ماژیک های رنگي را ديدم و خيلي خوشم آمد. يك دسته خريدم و آوردم خانه. بعد، يك روز مادرم و اهل خانه تصميم گرفتند بروند مسافرت، به زيارت. چون قبلاً يك بار دزد به خانه مان زده بود، قرار شد من بمانم و مواظب خانه باشم. تا آن وقت، طرح هايم را بيشتر توي كافه ها و ترياها مي كشيدم. وقتي اجباراً توي خانه ماندم، چون ميز بزرگتري وجود داشت و من هم جاي بيشتري داشتم كه ماژيكهايم را پخش كنم، توانستم طرح هاي رنگي بكشم .اين طور بود كه رنگ به طرح هاي من راه يافت.
ــ من طرح كشيدن را با سنجاق قفلي شروع كردم، هم از جهت اين كه واقعاً قيافه اش را خيلي دوست دارم، هميشه در ذهنم هست، و هم اين كه در واقع، طراحي از آن كار نسبتاً آساني بود. سنجاق قفلي صورت ساده اي دارد و مي شود باهاش بازي كرد.
ــ چيزهاي هستند كه در ذهن من مي مانند، مثلاً از جبري كه اجباراً درمدرسه خواندم، چيزي كه بخاطرم مانده، دسته راديكال است.
ــ يك مقدار اشياء ديگر هم ايستاده اند و نوبت آنها هم مي رسد . به طور كلي، من ساختمانم طوري است كه نمي توانم درباره يك شي حقّ مطلب را ادا نكنم. حالا به سنجاق قفلي پرداخته ام و تا آنجا كه امكان دارد، حقّش را تضييع نمي كنم!
وقتی عکس گل محمدی در آب افتاد،ماهی ها صلوات فرستادند.
به عقیده گیوتین،سر آدم زیادی است.
به یاد ندارم نابینائی به من تنه زده باشد.
قلبم پرجمعیت ترین شهر دنیاست.
به نگاهم خوش آمدی.
قطره ی باران، اقیانوس کوچکی است.
هر درخت پیر،صندلی جوانی میتواند باشد.
برای اینکه پشه ها کاملا نا امید نشوند، دستم را از پشه بند بیرون می گزارم.
گربه بیش از دیگران در فکر آزادی پرنده ی محبوس است.
غم، کلکسیون خنده ام را به سرقت برد.
بلبل مرتاض، روی گل خاردار مینشیند.!
مصاحبۀ استاد ابوالفضل زوریی نصرآباد با پدر کاریکلماتورنویسی را اینجا بخوانید.
ببخشید اگه ناقصه. باور کنید نهایت سعیمونو کردیم که چیز بیشتری دستمون بیاد. امّا همه جا جز همینا چیز دیگه ای پیدا نکردیم.
شاد و پیروز باشید و خدانگهدار
سلام.
با تأخیر خیلی زیاد و با شرمندگی فراوان سال نو رو خدمت همه ی شما بزرگواران تبریک عرض می کنم و سال خوب و خوش و همراه با موفّقیّت و سلامتی براتون آرزو می کنم.
خدمت دوستان عزیزی از کم پیدایی ما ناراحتن و می گن کجایید عرض کنم من مدّتیه که به اینترنت دسترسی ندارم. کافی نت؟ حرفشم نزنید. خلاصه باور کنید دلم برا همه چیز، وبلاگ، نوشتن زندگینامه ی بزرگانی که حقّ زیادی گردنمون دارن، خوندن کامنتای گرم و بعضاً پر از تیکّه ی شما که واقعاً بخش جذّاب وبلاگمونه و من خیلی دوستشون دارم و ... تنگ شده بود. امّا چه می شه کرد. باید همین وضعو تحمّل کرد. نهایتاً هفته ای دوبار (شنبه ها و سه شنبه ها) بتونم بیام. مصیبتها و گرفتاری های زیادی داریم که ان شاءالله اون خدای مهربونی که این مشکلات رو برای امتحانمون به وجود آورده خودشم کمکمون می کنه که حلّشون کنیم. من که نمی تونم بیام. سعیده هم دست تنهاست. برا همین سخت می شه آپ کرد. این چند وقت که عید بود و رفته بودیم ددر!
ببخشید. اجازه بدید چند لحظه...
بله. داشتم وبلاگ جناب آقای محمّد زرویی نصرآباد رو می خوندم. خدارو هزاران مرتبه شکر می کنم که استاد مسلّم طنز ایران، استاد ابوالفضل زرویی نصرآباد الحمدلله سلامتی خودشونو به دست آوردن. خیلی خوشحالم. ان شاءالله همیشه سلامت باشند.
خوب می گفتم. و امّا مطلب بعدی. خدمت دوستان عزیزی که ازم خواستن مطالبی رو در مسنجر بهشون بگم. متأسّفانه من فعلاً مسنجر ندارم. حالا هر موقع نصب کردم براتون می نویسم. در ضمن، دوست عزیزی که خودتو معرّفی نکردی و برام پیام خصوصی گذاشتی، ببین عزیزم، به فرض هم که این اتّفاق افتاده باشه. خوب که چی؟ من زیاد از این بشر دل خوشی ندارم. حالا برم تحقیق کنم ببینم که ...؟! همونطورم که گفتم من مسنجر ندارم. از اینکه با این لحن باهات صحبت کردم عذر می خوام. بیشتر هم به این دلیل بود که خودتو معرّفی نکردی. من اصلاً خوشم نمیاد کسی خودشو معرّفی نکنه و یا با اسم مستعار خودشو معرّفی کنه. نوشتی یکی از دوستانت. خوب دوستای من همه شون اسم دارن.
باز هم از همگی عذر می خوام.
راستی یه دلیل دیگه ای که ما دیر به دیر آپ می کنیم اینه که بعضی از طنزپردازان محترم (با عرض پوزش) بدقول تشریف دارند. از پارسال تا حالا سه چهار نفر از این بزرگان قول دادن که فردا و یا هفته ی آینده بیوگرافیشونو بدن و هنوز نه فردا شده و نه هفته ی آینده. جا داره اینجا و در سال جدید، ابتدا از کسانی که در امر نوشتن زندگینامه ها بهمون کمک کردن تشکّر زیاد بکنیم.
جناب آقای محمّد زرویی نصرآباد، سرکار خانم رویا صدر، جناب آقای محمّد جاوید، جناب آقای ابوالقاسم صادقی و جناب آقای مهدی استاد احمد که در امر نوشتن بیوگرافی کمک شایانی بهمون کردن و می کنن و سایر عزیزانی که با همراهیشون موجب دلگرمی و قوّت قلب ما می شن و مارو برای ادامه ی مسیر تشویق می کنن(اسم نمی برم. چون می ترسم حتّی یک نفر خدا ناکرده از کی بورد بیفته و سرش بشکنه و ما هم شرمنده ی اخلاق ورزشکاریش بشیم!) خوشحالم که این وبلاگ رو فراموش نکردید و نمی کنید. ازتون خواهش می کنم که مارو از دعای خیرتون فراموش نکنید.
خیلی دلم براتون تنگ شده بود و خیلی حرفا داشتم. ولی از ذوقم که بعد قرنی اومدم اینجا نصفش یادم رفت!
پیروز و پایدار و کامروا باشید و از نعمت ارزشمند سلامتی بهره مند.
یاعلی و خدانگهدار
مدتی بود که طلسم شده بودیم. امان از این جادوگران! دم عیده و همه جا کار زیاده.
اینه که ما دو نفرم مجبور شدیم مثل همه شما به اندازه شونصد نفر کار کنیم.
اِ گفتیم عید. یه نفس عمیق بکشید. بوی بهارُ استشمام می کنید؟
بیدار شدن طبیعت از خواب زمستونی چقدر زیباست.
زیباتر است که آغاز این زیبایی با ولادت ناجی تمام عالم از جهل، تاج سر عالمیان،
حضرت محمد(ص) مصادف شده است.
عید باستانی نوروز بر تمام کسانی که خونه دلشونو مثه محل زندگیشون
غبارروبی کردن و کینه هارو از دلشون بیرون ریختن مبارک باشه.
برای همه شما سال پر خیر و برکت و خوبی رو آرزو می کنیم.
موقع سال تحویل دعا برای ما فراموش نشه لطفاً البته دعای خیر. . . 
نوروزتون مبارک
و اما . . .
قرارمون بود این پست از آقای محمد جاوید براتون مطلب بنویسیم
تا هم شما با ایشون آشنا بشین بیشتر هم ما، پس با کمال تشکر از
ایشون شمارو دعوت می کنیم به خوندن بیوگرافی ایشون از زبون خودشون:
محمد جاوید
پنجاه و یک ساله این سر وامونده را به روی تنه ام یدک می کشم.
اولین جیغ بنفشم را توی شیراز زدم (آبان ۱۳۳۵) ولی توی شهر لار (استان فارس)
شیر خوردم (البته نه از نوع پاستوریزه اش)، گاگله کردم و بعد به مدرسه و دبیرستان رفتم.
از نوجوانی سرم بوی بیت و مصراع می داد (به جای قورمه سبزی).
یک چیزایی مثلاً به عنوان شعر می گفتم و مجله دختران و پسران اون موقع هم اونارو میچاپید.
یه سالی هم که رفته بودم مشهد مشدی بشم سر از دانشگاه فردوسی در آوردم(۱۳۵۳)
و شروع کردم به جُستن دانش حالا نجور و کی بجور.
توی دوره دانشجویی ضمن اینکه سرم بوی قورمه سبزی می داد کمی تا قسمتی
هم بوی شعر و شاعری از اون به مشام می رسید ولی هنوز نرسیده و کال بود.
یک چیزایی هم اون وقتا گفتیم که خیلی زیاد نیست و خلاصه می شد
در سر به سر استاد یا رفقا گذاشتن و یا برای یادگیری بهتر دروس سخت شعر گفتن.
عجیب بود که در دوران سربازی یا همان اجباری خودمان (۱۳۶۱) در گیر و دار حمله
بیت المقدس و رمضان صدای توپ و تانک ها نتوانست مغز مرا تکان داده و جوی باریک
شعرم را حتی تبدیل به نهری کند اما زلزله شش و چند ریشتری بم این وظیفه مهم را انجام داد.
البته مقصر تانک و توپ ها نبودند چون آن موقع حال و هوای مغز ما چیز دیگری بود.
همان طور که گفتم اون چیزی که باعث شد مخم تکون بخوره و میزان شعر خون
من رو بالا ببره تکون خوردن بم بود (۱۳۸۲).
باور کنید مخم مثه بم لرزید و هی ازش شعر تراوش کرد.
البته شاید اثر این زمین لرزه در به کار انداختن موتور مغزم بی ارتباط با رشته
تحصیلی ام که زمین شناسی است نبوده !! خدا می دونه این تراوشات
ادیبانه هنوز ادامه داره و تا حالا اگه چشم نخورم !! حدود ۶۵۰۰ بیت (اشعار طنز و جد)
از آن تراویده که خوب و بدش رو نمی دونم و ما در هم می فروشیم و جدا کردنی نیست.
از بس دوستان اصرار و ما انکار کردیم که گزیده اشعارم را بچاپم بالاخره همین چند ماه
پیش اونو چاپیدم و نامش رو گذاشتم " گلستان جاوید " که حتماً عزیزان بخرند و بخوانند
که از نان شب واجب تره. این بنده طناز عضو انجمن طنز فارس و حوزه هنری شیراز هم
هستم و در حال حاضر علاوه بر سرودن اشعار جد (غیر طنز) کار طنز همه انجام می دهم
که بعضی از مطبوعات از جمله:
خبر جنوب (شیراز) - اطلاعات هفتگی (تهران) - میلاد لارستان (لار) -
عصر مردم (شیراز) - سبحان (شیراز) - ندای هرمزگان (بندرعباس) -
مرجان جنوب (بندرعباس) هم آن ها را می چاپند. تا چه قبول افتد و چه در نظر آید.
تا شقایق هست . . .
تا شقـــایق هست ما رد می کنیم
در نظارت سعی ممتـــــد می کنیم
راه آن ها را کـــــه از مــا نیـــستنـــد
با کمـــال معــــذرت ســـد می کنیم
جای هر کس نیست کرسی های ما
پس در آن وسواس بی حد می کنیم
با نَــــخود قــــهریــــم تا روز ابـــــــــد
با خودی ها رفت و آمـــــد می کنیم
با مخــــالف اهــــل شوخی نیستیم
جان من آیا بگــــــو بــــــد می کنیم ؟
تا ســـر کاریــــــم بــــــاید کـــــار کرد
بر ورود اصــــلحاــــن اصــــرار کـــــرد
در عـــوض باید کمـــــی تا قسمتی
مابقــــی را کلــــهم انکـــار کـــــــرد
بعد هــــم با چانه و با ضــــرب و زور
"بعضیـــــا" را داخــــــل آمـــــــار کرد
راه رشــــــد بعضی از ما بهـــــتران
با تســـــاهل یک کمی همــوار کرد
باید اصـــــلح را وکـــــالت داد و بس
غیر اصـــــلح را گِـــــل دیــــــوار کرد
چون که تائیــــــدیم باید جـــــار زد
وعـــــده ها را بر در و دیــــــــوار زد
من همان هستم که شیر سیستان
گـــرز را بـــــــــر دیــــــــو لاکـــــردار زد
این شــــــعار انتخــــــابات من است
مفســــدان را باید از نــــــــــو دار زد
از برای حـــــــل و فصـــــــل مشکلات
مشـــــت را بر پــــــوز استــــــکبار زد
بعد از آن "جـــــــاوید" را نفــــرین نمود
تا که شــــــاید چـانه اش را مــــــار زد
پیروز و شاد و پایدار باشید 
یاعلی 
خدانگهدار
بسماللهالرّحمنالرّحيم
سلام.
مطلب نخست
السّلام عليك يا موسيبنجعفرالكاظم.
ميلاد مسعود هفتمين اختر تابناك آسمان امامت و ولايت، الگوي مسلمانان جهان، در روزي كه متعلّق است به آقا امام زمان(عج)، بر وجود مقدّس ولي عصر(عج)، ولي فقيه، حضرت آيتالله خامنهاي(مدّظلّهالعالي) و بر تمام شما عاشقان اهل بيت عصمت و طهارت مبارك باد.
مطلب دوم
روز سهشنبه نخستين روز اسفند ماه سال هزار و سيصد و هشتاد پنج هجري شمسي، روزيه كه هرگز از يادم نميره. چون در اين روز برگ جديدي از زندگيم ورق خورد كه به زندگيم رنگ و بوي جديد و دلپذيري بخشيد كه الآن بعد از گذشت يك سال، اين تأثير بيشتر و پررنگتر شده.
سال سوم هنرستان بودم و هر روز شيفت بعد از ظهر. اوّل اسفند بود و من هيجانزده آماده ميشدم كه برم تهران و به اوّلين جلسۀ كلاسهاي طنز برسم. گفته بودن كه اين كلاس توجيهيه و ممكنه ساعتش عوض بشه. منم به خيال اينكه فقط همين يه جلسهست، از مدرسه اجازه گرفتم و راه افتادم. وقتي به كلاس رسيدم، تمام فكر و ذكرم اين بود كه استادي كه قراره با عقيدۀ خيليها كه ميگن طنز رو نميشه آموزش داد، مبارزه كنه كيه؟ ناگهان مسئول كلاس گفتند: بفرماييد سر كلاس تا استادتون آقاي ختايي تشريف بيارن!
اين جملهرو كه شنيدم انگار دنيا رو به من دادند. باورم نميشد كه اين افتخار نصيبم شده كه شاگرد استاد ختايي باشم. يعني من لياقت اين لطف بزرگ خدارو دارم؟ وقتي رفتيم سر كلاس و اين استاد عزيز فرمودند كه از اين به بعد همين ساعت و همين روز كلاس برگزار ميشه، تمام اون خوشي ناگهان از بين رفت و كم مونده بود كه اشكم سرازير بشه. آخه من چطور ميتونستم همزمان هم كرج باشم و سر كلاس مدرسه و هم تهران باشم و سر كلاس طنز استاد ختايي؟ مگه اينكه برم زير دستگاه كپي! بالاخره بعد از صحبت با استاد ختايي گرامي و مسئولين محترم هنرستان قرار بر اين شد كه من يك هفته سهشنبه برم مدرسه و يك هفته برم سر كلاس طنز. اينجا بود كه فهميدم در كلاس طنز، چه دوستان فداكار و چه استاد دلسوزي پيدا دارم. چون هر جلسه كه نبودم، دوستان عزيز لطف ميكردن و صحبتهاي استاد رو يادداشت(و يا ضبط) ميكردند و به من ميدادند. دوستاني كه بعدها تبديل به گروهي شديم به اسم سپيدار. و امّا كسي كه به من محبّت زيادي كرد، تا جايي كه بهترين دوستم شد و بدون اون دست به هيچ كاري نميزنم. كسي كه نوشتن وبلاگ، رفتن به مراسم شعرخواني و طنز و ...، همه و همه به كمك اين دوست عزيزم كه كسي نيست جز سعيده زركبير انجام ميشه.
استاد ختايي همون جلسۀ اوّل بهمون گفتند كه وقتي وارد هنر بشيد، مشكلات زيادي پيش روتون قرار ميگيره و هنر همه چيزتونو ازتون ميگيره. امّا من جدّي نگرفتم و با خودم گفتم: اين مشكلات مال اون زماناي قديمه. اون زمانا كه يه دانشآموز براي رفتن به مكتب بايد مسير خيلي طويلي رو پياده ميرفت و زندگي در حالت عادّيش سخت بود، چه برسه كه بخواي وارد هنر بشي. نه حالا كه زندگي نسبتاً راحتتر شده. بعدها وقتي كه مجبور شدم به خاطر كلاس طنز استاد ختايي از خيلي چيزها دل بكنم، چيزهايي كه هميشه آرزوي داشتن اونارو داشتم، فهميدم بيشتر از اون چيزي كه فكرشو ميكردم ميتونم به استاد ختايي اعتماد و اطمينان كنم و ...! در تمام مدّتي كه سر كلاس افتخار شاگردي ايشونو داشتم، چيزهاي زيادي ازشون ياد گرفتم. چيزهايي كه اگه بخوام بنويسم، مثنوي هفتاد من كاغذ ميشه. و هنوز هم از ايشون چيزهاي زيادي ميآموزم.
كلاس ما كلاس عجيب و بينظيري بود. كلاسي بود كه نه هر روزش، نه هر ساعتش، نه هر دقيقهش، بلكه هر ثانيهش ياد گرفتن يه چيز جديد و سرشار از خاطرههاي خوب و بده.
خلاصه كه اين كلاس با تمام خوبيها و احياناً بديهاش، با تمام خوشيها و ناخوشيهاش و ...، در بيست و سوم مرداد ماه سال هزار و سيصد و هشتاد و شش به اتمام رسيد و بچّههاي گروه سپيدار بايد از هم خداحافظي ميكردند. البتّه اين خداحافظي فقط خداحافظي از روزهاي سهشنبه و از كلاس طنز بود و سلام به شبهاي فيروزهاي. سلام به زير آفتاب. سلام به هفت ترانه و سلام به يك سبد ترانه.
گروه سپيدار، يك سالگيات مبارك.
براي همۀ دوستان عزيزم در گروه سپيدار آرزوي موفّقيّت روزافزون ميكنم و اميدوارم اين گروه، مثل دونههاي گندم نريزن و از هم نپاشن!
مطلب سوم.
چهارمين روز از اسفند ماه، بارون باريد. امّا هر چقدر كه نگاه ميكردم، ابري تو آسمون پيدا نميكردم. پيش فرشتهها رفتم تا ازشون بپرسم چرا بارون مياد در حالي كه ابري تو آسمون نيست؟ ديدم ايني كه ميباره بارون نيست. فرشتههان كه دارن گريه ميكنن. ازشون پرسيدم چرا گريه ميكنيد؟ گفتند: «آخه يكي از ما كم شده و به زمين اومده. آسمونو ببين. يه ستاره به ستارههاي آسمون اضافه شده تا جاي خاليش تو آسمون پر بشه تا وقتي كه بخواد برگرده.» گفتم ميشه آدرس اون فرشته رو بهم بديد؟ اين فرشته كيه و كجاست؟ جواب دادند:«اين فرشته همون دوست خودته. همون كه اسمش سعيدهست...»
درسته. چهارم اسفند روز تولّد سعيده، دوست عزيز منه.
سعيده جان، تولّدت مبارك. انشاءالله به آرزوهاي پاك و قشنگي برسي و هر چقدر كه عمر ميكني، باعزّت و پربركت باشه.
مطلب چهارم
از همۀ شما همراهان عزيز بابت عقب افتادن آپ اين وبلاگ عذر ميخوايم. گرفتاريهاي جورواجوره كه سر آدم مياد. از طرفي هم بعضي از طنّازان عزيز بدتر از ما سرشون شلوغه و وقت اينكه بخوان براي ما بيوگرافيشونو بنويسن ندارند و ما هم دستمون خاليه و مجبوريم از اطّلاعات ناقص استفاده كنيم.
امّا براي آپ بعدي، از جناب آقاي محمّد جاويد خواهيم نوشت. بسيار بسيار ممنون و متشكّريم از آقاي جاويد.
براي همگي ايّام خوب و خوشي رو آرزو ميكنم.
پيروز باشيد و خدانگهدار
سلام.
بي مقدّمه ميرويم سر اصل مطلب كه همانا! نوشتن تذكرۀ شخصيتي بزرگ از نويسندگان عرصۀ طنز هستند.
منوچهر احترامي
نام: منوچهر
نام خانوادگي: احترامي
نام مستعار: م ـ پسر خاله ـــ الف ـ اينكاره
تولّد: 1320 در تهران
نام فرزندان طبع: حسني نگو يه دسته گل ـ حسني نگو بلا بگو ـ جامعالحكايات ـ خاله سوسكه ـ دزده و مرغ فلفلي ـ خرس شكمو ـ طنز در تعزيه
منوچهر احترامي در سال 1320 در تهران به دنيا آمد. در مدارس مروي و دارالفنون دوران تحصيل را طي كرد و از دانشكدۀ حقوق دانشگاه تهران فارغالتّحصيل شد. خودش دربارۀ تحصيلش ميگويد:«چند ماهی رشتۀ ریاضی خواندم. چون شیطان بودم، بیرونم كردند. جایی اسمم را ننوشتند و مجبور شدم بروم مدرسۀ مروی در محلّۀ ناصرخسرو. چهارم و پنجم را آنجا خواندم و ششم را دارالفنون. انصافاً هم سطح این دو مدرسه بالا بود. ما بیست و پنج نفر بودیم كه بیست و چهار نفرمان برای دورۀ لیسانس پذیرفته شدیم. سال سی و نه دانشكدۀ حقوق قبول شدم. بچهی درسنخوان شاگرد اوّلی بودم!» و ايضاً بخوانيد خاطرهاي از دوران تحصيل ايشان:«یادم هست یكبار چون بچّۀ زرنگ كلاس بودم، همه امتحان ریاضی را از روی دست من نوشتند. معلّممان دید كه برگهام را آویزان كردهام كه بقیه ببینند، با خودكار قرمز بالای برگه نمرۀ یك گذاشت و رفت. همه آن امتحان را هجده شدند و من، یك! جالب اینجاست كه رفقا هنوز هم این خاطرۀ بد من را به عنوان خاطرۀ شیرین دورۀ تحصیلشان همهجا تعریف میكنند!»
طنزنويسي را به طور جدّي از سال 1337، با «توفيق» آغاز كرد و با مطبوعات ديگر و نيز راديو و تلويزيون هم همكاري داشت. بيشتر بدون امضا و كمتر با امضاهاي مستعار، نظير:«م.پسرخاله»، «الف ـ اينكاره» و ... طنز مينوشت. احترامي در نگارش طنز در قالبها و سبكهاي گوناگون نظم و نثر، تواناست و در شعر (كلاسيك، شعر نو، شعر سپيد، شعر عاميانه و ...)، و در نثر (نثر كلاسيك، داستان كوتاه و ...) اثر طنز دارد.
آثار احترامي پس از انقلاب نيز در نشريات گوناگون طنز چاپ شده است كه ميتوان از آن جمله، نشريۀ «رفتگر»، «درنگ» و «گلآقا» را نام برد. او همچنين در زمينۀ طنز، تحقيقاتي نيز داشته كه در نشريات و در سالنامههاي «گلآقا» چاپ شده است.
از او در زمينۀ ادبيات كودكان نز آثار متعدّدي با امضاهاي «پورنگ»(!) انتشار يافته است كه از جمله پرتيراژترين كتابهاي كودكان پس از انقلاب به شمار ميآيند و مورد استقبال كودكان(و بزرگترها!) قرار گرفتهاند كه از آن ميان كتابهاي «حسني نگو يه دسته گل» و «حسني ما يه برّه داشت» را ميتوان نام برد كه به علّت زبان ساده و روان، بسياري از كودكان و بزرگترها بخشهايي از آن را در حافظه دارند.
قلم احترامي، در عرصۀ طنز، نشانگر تسلّط او به ادبيات پارسي و توان و قدرت او در به كارگيري درست و به جا و همراه با وسواس سبكها و قالبهاي گوناگون شعر و نثر ادبيات پارسي است. امتزاج و آميختگي اين تسلّط به ادبيات با نگاه ظريف عميق و هنرمندانه، زمينهساز خلق آثاري شده است كه از جمله برترين آثار طنز مكتوب پس از انقلاب به شمار ميآيند. كتاب جامعالحكايات كه مجموعۀ آثار او با همين عنوان در گلآقاست، از سوي انتشارات گلآقا در بهمن 1378 چاپ شده است.
با هم نوشتۀ طنزي از ايشان كه در مجلّۀ گلآقا چاپ شده است ميخوانيم:
پير ما علم اندوختن و شهرۀ آفاق شدن و در تلويزيون مصاحبه كردن و بقّال او را شناختن و صفت وي بازگفتن.
پير ما گفت: اين خور و خواب و شهوت آدمي را مي چايد و در(ب) عافيتجويي بر روي وي مي گشايد و عقل وي تمام ميربايد و گنج معرفت از وي ميستاند و در كنج مسكنت مينشاند.
اگر داناي دنيا هم كه باشي / ندارد زندگي بيعلم سودي
وگر صد سال بي دانش بگردي / چو مُردي، گويي از اوّل نبودي
و گفت: فرق است ميان گاو و خر، و بني نوع بشر كه تعليم آنان به كتك۱ كنند و تأديب ايشان به چوب و فلك.
و گفت: هر كس كه از چشمۀ دانش ننوشيده باشد و در درياي علم غوطه نخورده، مردي را ماند كه در جمع جامه نپوشيده باشد و در حمام فوطه۲ نبرده.
هر چه در جاي خويشتن نيكوست / باده در جام و فوطه در حمام
و گفت: نيكوترين كسبي در جهان، كسب علم است و گفت(سعدي گفت): عالم هر كجا رود قدر بيند و در صدر نشيند. و گفت: عالم بيعمل، چون زنبور بيعسل... الخ.
پس پير ما از همه عالم گسست و با خويشتن پيوست و به كتابخانه نشست و در ببست و مي خواند تا چهل سال.
و گويند كه در اين چهل سال، هر به دو روزي از خانه به در شدي و به دكّان بقّال درآمدي و نيم وقّه ماست استاندي و دوغ ساختي و نان در آن انداختي و بدين حيلت شكم بيهنر پيچ پيچ را بپرداختي.
الغرض، چون عمر پير ما به پايان خواست رسيدن و آفتاب عمر وي از لب بام پريدن، صيت شهرت وي بالا گرفت كه اين پير چنين است و چنان است و سركردۀ پيران جهان است و محبوب همه عالميان است و در بحر علم مرواريد غلتان است. پس جمعي در گرد وي گرد آمدند و تكريم خواستند كردن و نان به وي قرض دادن. پس به تلهويزان(!) بردند و عزّت تپاندند و در پيش روي دوربين نشاندند و با وي مصاحبت كردن بياغازيدند.
بقّال در تلهويزان مينگريست. اين بديد. فريادي از شعف بركشيد و اهل را گفت: اي اهل! تو را مژده باد كه من اين نانين پير را ميشناسم.
اهل وي از وي پرسيد: اين كيست؟
بقّال گفت: اي اهل! اگر داني، داني و گر نداني، بگويم تا بداني كه اين همان پير است كه چهل سال و بيشتر است كه هر دو به روزي، نيم وقّه ماست از من ابتياع ميكند.
پاورقي:
۱ـ كتك: چوبدستي
۲ـ فوطه: لُنگ حمام كه بر كمر بندند جهت ستر عورت را.
خدانگهدارشان باشد و سلامتشان بدارد.
راستي، سري هم به وبلاگ دوست عزيزمان ندا خانوم بزنيد كه دختريست با استعداد و آيندهاش مانند پروژكتور روشن است! شعري سروده است كه ما اندر كف آن ماندهايم!
شاد باشيد و پيروز.
خدانگهدار شما
منابع: كتاب بيست سال با طنز رؤيا صدر ــ مجلّۀ گلآقا، سال هفدهم، شمارۀ دوم، ارديبهشت ۸۶ ــ مجلّۀ اينترنتي هفتسنگ
توجّه توجّه
ما از همۀ شما خوبان و مخصوصاً خود استاد احترامي جدّاً عذر ميخوايم كه نتونستيم حقّ مطلبو ادا كنيم. ما همينشم با هزار بدبختي و مكافات پيدا كرديم. سايت ديگري هم جزو منابع هست كه آدرسش فراموش شده.
خوب ما كاري رو شروع ميكنيم. ميايم يادآوري ميكنيم كه اينها هم هستند. ديگه كم و كسريهاش با كمك شما تكميل ميشه. هر كس چيز بيشتري راجع به هر عزيزي كه اينجا يادي ازشون ميشه ميدونه، برامون حتماً بفرسته تا ما هم تكميل كنيم و به قول يكي از دوستان بر مركب جهل تا ابدالدّهر نمانيم
ما از همون اوّل كه كارمونو با توكّل بر خدا شروع كرديم، از هر كس كه بتونه كمك خواستيم. امّا بعضي از بزرگواران لطف كردند و كمك كردند و عدّۀ ديگري از بزرگواران مارو قابل ندونستن و كمكشونو دريغ كردند.
باز هم ميگيم، هر كس راجع به هر طنّاز عزيز چيز بيشتري ميدونه برامون لطف كنه و بفرسته.
با تشكّر فراوان از اينكه راهنماييمون ميكنيد
سلام دوستان و عزیزان تذکرةالطنّازان!
امیدواريم که بر ما خرده نگیريد بخاطر دیر آپ شدن این پست 
يه سري مسائل و اتّفاقات ناخوشايند يهويي پيش اومد كه ... بگذريم.
بیشتر از این وقتتون رو نمیگیریم و میریم برای معرّفی یکی دیگه از اساتید شهیر و عزیز و گرامی که میدونیم از خوندنش لذّت میبرید و به خودتون میبالید که چنین بزرگانی در این عرصه داشتیم و صد حیف که از دست دادیمشون.
ولی حالا میتونیم با زندگینامه و آثار و فعالیتهای آنها بهتر و بیشتر آشنا بشيم و استفاده کنیم و به دیگران هم معرّفي كنيم و البتّه فقط شناسايي كافي نيست. ادامه دادن راه اونا مهمتره. پس معرّفی میکنیم استاد عالیقدر را :
نام: محمّدعلی
نام خانوادگی: گویا
تولّد: 1313 – کرمانشاه
نام فرزندان طبع:
نام مستعار: شترمرغ ــ